#mazi_dynatoi // Μυρτώ Γκόνη (κείμενο)

#mazi_dynatoi // Μυρτώ Γκόνη (κείμενο)

“Φίλοι συνάδελφοι ηθοποιοί,
Έγκλειστοι των Αθηνών και του κόσμου,

Σας χαιρετίζω απ’την καμπή της ιστορίας και απ’το μπαλκόνι μου.
Μοιράζομαι ήδη το πρωτοφανές αυτό πάθημα του προληπτικού εγκλεισμού με πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως. Τις δύσκολες ώρες της μέρας, αυτή η σκέψη με ανακουφίζει καθώς μου υπαγορεύει ότι δεν είμαι η μόνη. Είμαι όμως μόνη μου;
Όλοι μας μέσα σε λίγες μέρες χάσαμε τις δουλειές μας, τα στέκια μας, δεν ξέρουμε πότε θα μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε ξανά τους παππούδες, τους γονείς μας, τον αδερφό μας στο εξωτερικό, φίλους, έναν άγνωστο, τον μπάρμαν. Κοινώς, την πατήσαμε. Μαζί. Γιατί καθημερινά μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τον κυρίαρχο τρόπο επικοινωνίας, την ίδια αγωνία τραβάμε. Την ίδια συγκίνηση για την αυτοθυσία γιατρών και νοσηλευτών. Τον ίδιο τρόμο μπροστά στις εικόνες από την γειτονική μας Ιταλία. Τον ίδιο θυμό στη θέα των αναγγελιών του εργασιακού μεσαίωνα που μας περιμένει και που από τον κλάδο μας δεν έφυγε και ποτέ. Την ίδια και απαράλλαχτη αγανάκτηση για την διαλυμένη Δημοσια Δωρεάν Υγεία, το βασικό κοινωνικό αγαθό.
Η σκηνή μας έχει διδάξει ότι το συναίσθημα που μοιράζεται είναι μια σκεψη έτοιμη να δράσει και να σε συνδέσει με έναν παραλήπτη. Γι’ αυτό λοιπόν τώρα νιώθω πιο συνδεδεμένη από ποτέ. Γιατί, σε αυτή την ανήκουστη συνθήκη, η οδύνη και η αγωνία μου είναι μοιρασμένες. Γιατί για πρώτη φορά η γενιά μου αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος αυτός ο Μέγας είναι και τόσο μικρός. Γιατί η απειλή του ενδεχόμενου θανάτου μας ένωσε παγκόσμια, σε μια πρωτοφανή συνείδηση της κοινωνικής μας ευθύνης. Όπως και της αναγκαιότητας να διασφαλίσουμε την ατομική ταυτότητα και την ιδιωτικότητα μας, χωρίς να είναι ανταγωνιστικές της ζωής και της υγείας.
Επαγρυπνούμε μαζί για τις μέρες που θα έρθουν, στηρίζουμε την κίνηση του συνδικαλιστικού μας οργάνου για στήριξη και προσφορά σε όσους από εμάς χρειαστουμε την βοήθεια του αυτές τις κρίσιμες ώρες. Και να ευχηθούμε ότι αυτή την Άνοιξη θα γίνει μόνο η αρχή μιας μαζικής συσπείρωσης γύρω από τα μεγάλα και τα σημαντικά προβλήματα της δουλειάς, που όλα αυτά τα χρόνια μας κρατάνε σε μια σιωπηλή άλλου είδους απομόνωση.

Καλή αντάμωση,
Μυρτώ Γκόνη.”