Συνάδελφε, συναδέλφισσα!

Τώρα λαϊκός ξεσηκωμός! Να δώσει διέξοδο ο οργανωμένος λαός, οι λαοί όλου του κόσμου με την πάλη τους!

Ζούμε καταστάσεις που η ανθρωπότητα είχε να ζήσει ολόκληρες γενιές! Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν και η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή από τα κράτη – τρομοκράτες των ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν οξύνει όλες τις αντιθέσεις του συστήματος. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι η ώρα να εκφράσουμε την απόλυτη αντίθεση μας στο να γίνουμε θύτες για άλλους λαούς, στο να γίνουμε εμείς και η τέχνη μας πυρομαχικά στους άδικους πολέμους τους!

Με ευθύνη της κυβέρνησης η χώρα εμπλέκεται σε έναν βάρβαρο πόλεμο που εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο, και που μπορεί να γενικευτεί. Έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο πολέμου, σπέρνοντας βάσεις παντού, αξιοποιώντας λιμάνια και αεροδρόμια, δίνοντας γην και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές, ενώ στα σχέδιά τους είναι και η αποστολή νέων στρατευμάτων εκτός των συνόρων. Αυτή η πολιτική είναι που μετατρέπει τον λαό μας σε στόχο. Ο δικός τους πόλεμος δεν είναι και δικός μας.

Να μην ανεχτούμε το θέατρο του παραλόγου! Μας λένε με θράσος πως τα στρατεύματα, οι φρεγάτες, οι πυροβολαρχίες στέλνονται για τα συμφέροντα του ελληνισμού στην Κύπρο και αλλού. Για τον ίδιο ελληνισμό στέλνονται στην Βουλγαρία; Ποιος ελληνισμός υπάρχει στα στενά του Ορμούζ, πέρα από τους Έλληνες εφοπλιστές; Το ίδιο κινδυνεύουν αυτοί και το ίδιο τα πληρώματα των πλοίων; Να μην ανεχτούμε τα αδέρφια μας στα καράβια να ρισκάρουν τη ζωή τους για τα κέρδη των εφοπλιστών.

Ακόμα περισσότερο, γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο φανερό πως η προπαγάνδα που σερβίρουν τόσα χρόνια περί «ομπρέλας ασφαλείας» μέσα από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ καταρρέει κάτω από το βάρος της πραγματικότητας. Αποκαλύπτεται πλέον με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο πως αποτελεί παράγοντα άμεσης εμπλοκής και στοχοποίησης. Ήδη συμβαίνει στην υπό κατοχή από νατοϊκή δύναμη Κυπριακή Δημοκρατία… 

Καλούμε όλους τους συναδέλφους, μέσα από τη συλλογική δράση και την τέχνη, να κάνουμε ό,τι χρειάζεται, μαζί με όλο το λαό μας, προκειμένου να μην γίνουμε οι ηθοποιοί και οι άνθρωποι του πολιτισμού απαθείς θεατές στη σφαγή των αμάχων και των παιδιών. Βάζουμε τώρα φρένο στα σχέδιά τους να αξιοποιήσουν τον Πολιτισμό για να διαδώσουν τις ψευτιές και τη βαρβαρότητα του πολέμου. Δεν θα δεχθούμε να συνηθίσουμε σε εικόνες νεκρών παιδιών, όσο κι αν το προσπαθούν αυτοί που ξεδιάντροπα μιλάνε για φέρετρα με ευρωπαϊκές σημαίες.

Απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, προτάσσουμε σωματεία ισχυρά, που δεν υποτάσσονται στη στρατηγική των συστημικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Δεν ψάχνουμε «σωτήρες» που θα συνεχίσουν την ίδια ληστρική πολιτική στήριξης των μονοπωλίων σε «ειρήνη» και σε πόλεμο, όπως όλες οι προηγούμενες και η σημερινή κυβέρνηση! Δε θα επιτρέψουμε σε κανέναν να καλλιεργεί τη μοιρολατρία και την υποταγή, την ίδια στιγμή που η απαίτηση των καιρών είναι να σηκώσουμε ανάστημα!

ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ:

–  Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο!

– Καμία συμμετοχή στους ευρωΝΑΤΟικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να κλείσουν όλες οι βάσεις στη χώρα μας.

– Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία «Patriot» από τη Σαουδική Αραβία και να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τα F-16.

– Να μη σταλούν ελληνικά στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη. Απαιτούμε τώρα η κυβέρνηση να αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα πριν τον Ιούνη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

-Καταγγέλλουμε την άθλια και απαράδεκτη πρακτική που εκθέτει τους ναυτεργάτες σε μεγάλους κινδύνους για την ίδια τους την ζωή. Απαιτούμε να σταματήσει η αποστολή πληρωμάτων σε εμπόλεμες περιοχές

Γινόμαστε εμείς πρωταγωνιστές της Ιστορίας, η δύναμή μας είναι η οργάνωση, όπλο μας η αλληλεγγύη, ελπίδα μας ο αγώνας.

Μπορούμε με την οργανωμένη πάλη μας να δρομολογήσουμε ένα διαφορετικό αύριο από αυτό που περνάει αυτή τη στιγμή το κατώφλι μας.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον Κώστα Νταλιάνη, έναν δημιουργό που σημάδεψε με τη διαδρομή και τη στάση ζωής του το σύγχρονο ελληνικό θέατρο.

Ο Κώστας Νταλιάνης υπήρξε μια καλλιτεχνική προσωπικότητα, που αφιέρωσε τη ζωή του στην τέχνη, την εκπαίδευση και τη διαμόρφωση συνειδήσεων. Υπηρέτησε με συνέπεια το κοινωνικό–πολιτικό θέατρο, με την έννοια ενός θεάτρου που παρεμβαίνει, κρίνει, σχολιάζει και παίρνει θέση. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, το θέατρο οφείλει «να στέκεται αντιμέτωπο με την πραγματικότητα, να την κρίνει, να τη σχολιάζει, να παίρνει θέση για ό,τι συμβαίνει». Και αυτό ακριβώς έκανε σε όλη του τη διαδρομή: στάθηκε απέναντι στο «βάρβαρο άνθρωπο που επιμένει να διαμορφώνει η σημερινή ανταγωνιστική κοινωνία», παλεύοντας μέσα από την τέχνη του για μια κοινωνία καλύτερη.

Γεννημένος στον Βόλο, υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του «Θεάτρου της Άνοιξης» και συνιδρυτής, ηθοποιός και μόνιμος σκηνοθέτης του Θεάτρου «Μοντέρνοι Καιροί», το οποίο εκπροσώπησε επίσημα την Ελλάδα το 1985 στο Φεστιβάλ Eurotheatertage στη Βόννη με το «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρόδου και Βόλου, ενώ συνεργάστηκε με το Κ.Θ.Β.Ε. και πλήθος δραματικών σχολών.

Το 2006, μαζί με την Εβίτα Παπασπύρου, ίδρυσε την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Μοντέρνοι Καιροί», μεταδίδοντας σε γενιές ηθοποιών την πεποίθηση ότι το θέατρο δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά πράξη αντίστασης και ευθύνης. Δίδαξε Υποκριτική, Σωματική Έκφραση, Αυτοσχεδιασμό, Δραματολογική Ανάλυση και Φωτισμό, εμπνέοντας τους μαθητές του να αντιμετωπίζουν τη σκηνή ως χώρο συνείδησης και αγώνα.

Σκηνοθέτησε περίπου πενήντα έργα, από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και τον Ευγένιο Ιονέσκο μέχρι τον Νικολάι Γκόγκολ, τον Μαξ Φρις, τον Ευριπίδη και πολλούς ακόμη. Το έργο του χαρακτηριζόταν από ιδεολογική σαφήνεια, αισθητική συνέπεια και βαθιά πίστη στη συλλογική δύναμη του θεάτρου.

Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Όμως η παρακαταθήκη του παραμένει ζωντανή: στις παραστάσεις του, στους μαθητές του, στις ιδέες που υπηρέτησε με θάρρος και καθαρότητα.

Ο Κώστας Νταλιάνης δεν υπήρξε απλώς ένας σκηνοθέτης. Υπήρξε δάσκαλος, αγωνιστής της τέχνης και της ζωής και υπερασπιστής ενός θεάτρου που τολμά να στέκεται απέναντι στην πραγματικότητα.

Το έργο του θα συνεχίσει να μας θυμίζει πως το θέατρο, όταν είναι αληθινό, γίνεται πράξη ευθύνης και ελπίδας.

Η πολιτική κηδεία θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 2 Μαρτίου στις 11.30 στο Α’ Νεκροταφείο.

Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην Εβίτα, τη Φάνια, τον Βασίλη, τον Οδυσσέα, την Αριάδνη και σε όλους τους μαθητές, φίλους και συναδέλφους του που τον αγάπησαν και τους αγάπησε.