Η κυβέρνηση εδώ και κάποιες μέρες έχει θέσει σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο για την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών. Δεν είχαμε καμιά αυταπάτη ότι και αυτό το σχέδιο νόμου θα είναι μακριά από τις ανάγκες των καλλιτεχνών και της κοινωνίας για καλλιτεχνικές σπουδές ανώτατου επιπέδου! Ξέραμε ότι η κυβέρνηση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, όπως και όλες οι προηγούμενες, θα μας ετοίμαζαν ένα «πανεπιστήμιο» στην αντίθετη κατεύθυνση από τα αιτήματα που διαμορφώσαμε και παλέψαμε οι καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στο ΠΔ 85/2022.

Ταυτόχρονα, είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο εναρμονίζεται πλήρως με τις αντιδραστικές κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις κυβερνητικές πολιτικές όλων των προηγούμενων χρόνων για την ανώτατη εκπαίδευση. Δεν είναι τυχαίο ότι ενσωματώνει όλους τους αντιεκπαιδευτικούς νόμους-πλαίσια των τελευταίων τουλάχιστον 10 χρόνων. Κατακερματισμένα πτυχία και επαγγελματικά δικαιώματα, δια βίου μάθηση, πιστωτικές μονάδες και δίδακτρα βρίσκουν τη θέση τους και σε αυτό το σχέδιο νόμου, τη στιγμή μάλιστα που έχει ανοίξει η συζήτηση για την αναθεώρηση του άρθρου 16. Οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις εδώ και πολλά χρόνια έχουν καταδικάσει όλες τις παραπάνω πλευρές που θέλει τώρα η κυβέρνηση να επεκτείνει και στην καλλιτεχνική εκπαίδευση.

– Η κυβέρνηση βαφτίζει ως «Ανώτατη σχολή παραστατικών τεχνών» τη συγκόλληση 5 σχολών (δραματική Εθνικού θεάτρου, δραματική ΚΘΒΕ, ΚΩΘ, ΚΣΟΤ, Λυρική), χωρίς να προβλέπει τίποτα για την αναβάθμιση και την ουσιαστική ενοποίησή τους. Ούτε λέξη δεν αναφέρεται για τις κτηριακές υποδομές, τα προγράμματα σπουδών, τον αριθμό των εισακτέων… ζητήματα που μένουν σκόπιμα θολά, καταδεικνύοντας και την πραγματική υποβάθμιση που φέρνει η κατ’ όνομα «ανωτατοποίηση». Για παράδειγμα, οι εισακτέοι στην ΑΣΠΤ θα είναι όσοι μπορούν οι συγκεκριμένες υποδομές να “σηκώσουν”, δηλαδή όσοι είναι και τώρα (περίπου 20-25 για τις δραματικές σχολές). Κάτι τέτοιο βρίσκεται στην αντίπερα όχθη από τις ανάγκες των καλλιτεχνών. Την ίδια στιγμή υποβαθμίζει και τις ιδιωτικές δραματικές σχολές, κατατάσσοντάς τες στο επίπεδο 5 των ΙΕΚ και αφαιρώντας εντελώς έστω και το υποτυπώδες πρόγραμμα σπουδών που υποχρεούνταν να έχουν.

– Επιπλέον, δεν κάνει καμία αναφορά στο τι θα γίνει με το ήδη υπάρχον διδακτικό προσωπικό αυτών των σχολών. Ένα προσωπικό έμπειρο, με γνώση και συμβολή πολλών χρόνων γύρω από το θέατρο και την καλλιτεχνική εκπαίδευση, το οποίο η κυβέρνηση αξιοποιεί μόνο για μια 4ετία, χωρίς καμιά πρόβλεψη για το τι θα επακολουθήσει… Την ίδια στιγμή, δεν εξασφαλίζεται, πέραν των πρώτων χρόνων, διδακτικό και ειδικό προσωπικό για το ονομαζόμενο «Πανεπιστήμιο», ενώ διά νόμου προβλέπεται το ειδικό καλλιτεχνικό προσωπικό να είναι αποκλειστικά συμβασιούχοι! Άλλη μια τρανή απόδειξη ότι ετοιμάζουν ένα «Πανεπιστήμιο»-φούσκα, μια Σχολή απόλυτα στοιχισμένη στα ζητούμενα της αγοράς.

– Για τους ήδη πτυχιούχους των ανώτερων καλλιτεχνικών σχολών προβλέπει δυνατότητα εισαγωγής στο 5ο εξάμηνο της ΑΣΠΤ μόνο για ένα 15%, δηλαδή για 1-2 καλλιτέχνες ανά ειδικότητα. Αποκλείοντας έτσι την πλειονότητα από την εισαγωγή, η ΑΣΠΤ θα παρέχει προγράμματα δια βίου μάθησης, όπως και προγράμματα σε συνεργασία με το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ) με δίδακτρα, προορίζοντας όλους εμάς για πελάτες στην εκπαιδευτική αγορά δεξιοτήτων και καταρτίσεων.

– Ακολουθώντας την πολιτική της ΕΕ, η ΑΣΠΤ θα βγάζει αποφοίτους διαφόρων ταχυτήτων: μια μειοψηφία-ελίτ δηλαδή με πτυχία ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ οι περισσότεροι από εμάς θα πληρώνουμε για να πάρουμε προγράμματα κατάρτισης. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τις ιδιωτικές δραματικές σχολές, καταλαβαίνουμε ότι διευρύνεται η γκάμα πτυχίων και αποφοίτων, συμπιέζοντας τα δικαιώματα όλων μας (μισθούς, όρους εργασίας) προς τα κάτω. Δώρο λοιπόν και αυτό το νομοσχέδιο της κυβέρνησης προς τους εργοδότες! 

– Δώρο το νομοσχέδιο και προς την ιδιωτική εκπαίδευση! Αφού η προετοιμασία για την εισαγωγή στην ΑΣΠΤ αφήνεται στους ιδιώτες της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, και μάλιστα αποκλειστικά. Την ίδια στιγμή, τα καλλιτεχνικά μαθήματα στα σχολεία υποβαθμίζονται περαιτέρω, τα καλλιτεχνικά και μουσικά σχολεία αφήνονται κυριολεκτικά στην τύχη τους.

– Οι σπουδαστές της Σχολής θα βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, καθώς τίποτα δεν προβλέπεται για φοιτητική μέριμνα, συγγράμματα, πάσο, εστίες και λέσχες

– Καμιά αναφορά δε γίνεται στο δικαίωμα των φοιτητών να εκλέγουν τα συλλογικά τους όργανα, όπως και να εκπροσωπούνται μέσω αυτών στα όργανα διοίκησης των πανεπιστημίων.

Όλα τα παραπάνω είναι κατάφωρα απέναντι στις ανάγκες μας.

Τις ανάγκες του κλάδου για ανώτατο επίπεδο σπουδών, που να πατάει σε στέρεο υπόβαθρο και να διαμορφώνει ολοκληρωμένους καλλιτέχνες. Σπουδές που να εξασφαλίζουν την επαφή με όλες τις καλές τέχνες και ταυτόχρονα να στερεώνουν το αντικείμενό τους σε θεωρητικό, ιστορικό, φιλοσοφικό και πρακτικό επίπεδο.

Τις ανάγκες της ίδιας της κοινωνίας για τέχνη υψηλού επιπέδου, που να συμβάλλει στο ανέβασμα του συνολικού μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου του λαού.

Οι εργαζόμενοι καλλιτέχνες και οι σπουδαστές έχουμε αιτήματα, που απέχουν η μέρα με τη νύχτα από το νομοσχέδιο της κυβέρνησης. 

Απαιτούμε: