Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών οφείλει ένα μεγάλο μπράβο στους συναδέλφους που, μέσα μάλιστα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες για τους εργαζόμενους συνολικά και ειδικά στο θέατρο, τους απονεμήθηκαν, και φέτος και τα προηγούμενα χρόνια, τα βραβεία Χορν και Μερκούρη
Ακόμα περισσότερο, συγχαίρουμε τους συναδέλφους που στη φετινή απονομή, αξιοποίησαν το βήμα που τους δόθηκε για να αναδείξουν τα τραγικά προβλήματα που μαστίζουν το χώρο, την ανάγκη υπεράσπισης των πτυχίων και των σπουδών των ηθοποιών, την ανάγκη σύγκρουσης με την εργασιακή ανασφάλεια και περιπλάνηση. Είναι χαρακτηριστικό πως συνάδελφος βραβευθείς φέτος διάβασε επιστολή που συνυπέγραφαν όλοι οι υποψήφιοι των βραβείων, όπου αναδείχθηκε το ζήτημα της υποβάθμισης των πτυχίων μας, μέσω του κατάπτυστου ΠΔ 85, καθώς και οι ανώτατες σπουδές που πραγματικά έχουμε ανάγκη ως καλλιτέχνες. Μέσα από τις τοποθετήσεις των συναδέλφων αναδείχθηκε ακόμα η ανάγκη της συλλογικότητας και της συνεργασίας, στοιχεία δηλαδή που η σύγχρονη «ζούγκλα» του θεάτρου, οι ανταγωνιστικές σχέσεις που καλλιεργούνται σε όλα τα επίπεδα, εξωθούν μετά βδελυγμίας.
Τοποθετήσεις σαν αυτές των συναδέλφων που βραβεύθηκαν προηγούμενες χρονιές και αναφέρθηκαν στην αναγκαιότητα συλλογικής σύμβασης εργασίας στο ελεύθερο θέατρο, το δυσοίωνο άμεσο μέλλον της συρρίκνωσης της θεατρικής παραγωγής και της συγκέντρωσης σε όλο και λιγότερα χέρια, την απουσία κρατικής ενίσχυσης και επιχορηγήσεων για τους μικρούς θιάσους, δίνουν κουράγιο σε όλους, στο Σωματείο μας, να συνεχίσουμε στο δρόμο που χαράξαμε τις χρονιές των απεργιών και των αγώνων.
Δεν περιμέναμε βέβαια από την κυβέρνηση και από το Υπουργείο Πολιτισμού καμιά άλλη απάντηση, παρά να βιαστεί να διαψεύσει προκλητικά τους συναδέλφους ηθοποιούς, να τους ειρωνευτεί, μάλιστα, που πήραν το λόγο καταθέτοντας τα σοβαρά προβλήματα του κλάδου, ότι «δε γνωρίζουν τους νόμους», ότι «τα προβλήματα με τα πτυχία έχουν λυθεί», και ότι «το θέατρο, όπως όλα, υπόκειται στους νόμους της ελεύθερης αγοράς»… Είναι πάγια τακτική αυτής, και διαχρονικά όλων των κυβερνήσεων άλλωστε, από τη μια να χειροκροτούν, για παράδειγμα, τους γιατρούς, να βραβεύουν τους ηθοποιούς και, από την άλλη, να απαιτούν από αυτούς να σιωπούν, να σκύβουν το κεφάλι για την κατάσταση της Υγείας, του Θεάτρου κ.λπ.
Ξαναλέμε λοιπόν: όσο κι αν επιμένει η κυβέρνηση, το κράτος, η εργοδοσία να αξιοποιεί την τέχνη μας για να κάνει «πολιτιστική διπλωματία», για να γυρίζει στη χώρα μας σειρές που προπαγανδίζουν το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, για να στηρίζει ιδεολογικά το αφήγημά της, άλλο τόσο κι εμείς θα επιμένουμε. Η τέχνη μας δεν είναι εμπόρευμα για την ελεύθερη αγορά. Η τέχνη μας προορίζεται για το κοινό. Αξίζει καλλιτέχνες μορφωμένους, ολόπλευρους, χωρίς το καθημερινό άγχος της επιβίωσης, χωρίς τη μόνιμη επιβολή ενός περιεχομένου που συμφέρει τους κρατούντες.
Για την τέχνη λοιπόν και τη ζωή μας συνεχίζουμε στο δρόμο που χαράξαμε.
Κινητοποιούμαστε. Συσπειρωνόμαστε. Γιατί ακόμα δεν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις που να εξασφαλίζουν τα δικαιώματα μας, γιατί το πανεπιστήμιο που εξήγγειλε η κυβέρνηση δεν ανταποκρίνεται ούτε στο ελάχιστο στις ανάγκες των καλλιτεχνών και του λαού, γιατί μας έχει αφαιμάξει η ακρίβεια της πολεμικής οικονομίας, γιατί δε θέλουμε η τέχνη μας να είναι εμπόρευμα κι εμείς φτηνό καλλιτεχνικό δυναμικό στα δόντια των μεγαλοεπιχειρηματιών του Πολιτισμού…