Σχετικά με την αντιμετώπιση των μουσείων και της πολιτιστικής κληρονομιάς βαθαίνει η εμπορευματοποίηση η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια με τη μετατροπή των μουσείων σε ΝΠΙΔ φτάνοντας μέχρι τα πανάκριβα εισιτήρια που είναι απλησίαστα για τους εργαζόμενους.

Είναι ολοφάνερο ότι στο επίκεντρο μπαίνει το κέρδος, η ανταποδοτικοτητα και όχι η βαθιά γνώση και καλλιέργεια που μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο η επαφή με την ιστορία. Γι αυτό άλλωστε ήδη έχουμε δει αρχαιολογικούς χώρους να γίνονται “σκηνικό” επιδείξεων μόδας ή ακριβοπληρωμένων δεξιώσεων. Με αυτό το νόμο η κυβέρνηση σφραγίζει την ευρωενωσιακη επιλογή της δημιουργώντας μια ΑΕ για να διαχειριστεί όλα τα παραπάνω μακριά από την πραγματική ανάγκη για επαφή με την πολιτιστική κληρονομιά. 

Στο συγκεκριμένο νομο εντάσσονται και αλλαγές που αφορούν το ΕΚΟΜΕΔ οι οποίες όχι μόνο δε φέρνουν βελτίωση, αλλά αντίθετα δημιουργούν όλο και πιο απάνθρωπες συνθήκες για μας, τους εργαζόμενους του χώρου. 

Το σωματείο μας έχει τοποθετηθεί εδώ και χρόνια για την κατεύθυνση που έδινε το ΕΚΟΜΕ ήδη από την ίδρυση του σχετικά με τον κινηματογραφο, για τον πλήγμα που θα έφερνε αυτή η αλλαγή στη λειτουργία του κέντρου κινηματογράφου, στη μικρή ανεξάρτητη κινηματογραφική παραγωγή, στη συγκέντρωση των παραγωγών σε όλο και λιγότερα χέρια αλλά και στην επικινδυνότητα του να γίνει ο πολιτισμός και οι άνθρωποι του φόντο στην τουριστική ανάπτυξη και την πολιτιστική διπλωματία.

 Όπως και έγινε κάποια χρόνια αργότερα με την ίδρυση του ΕΚΟΜΕΔ , το ελληνικό κέντρο κινηματογράφου απορροφήθηκε από τον υπεροργανισμο αυτό, οι συνθήκες εργασίας όλο και χειροτερεύουν και η ανεξάρτητη παραγωγή ασφυκτιά. 

Σήμερα η κυβέρνηση προχωρά στην κατεύθυνση που χάραξε ήδη η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κομματι του λεγόμενου cash rebate αποτελούν κυρίως οι ξένες παραγωγές που θα προβάλλουν το τουριστικό και γαστρονομικό προϊόν της χώρας μας ενώ μεγάλο κομμάτι των επιλεξιμων δαπανών αφορά τις τηλεοπτικές παραγωγές στις οποίες εντάσσονται με θράσος πια και τα reality shows. Η επιλογή δηλαδή ενός καλλιτέχνη για να ζήσει από τη δουλειά του θα ειναι να εργάζεται είτε ως “φόντο” σε ξένες παραγωγές , είτε ως παίκτης reality. Καθόλου τυχαίο δεν είναι και το γεγονός ότι απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά σε μισθούς και συνθήκες εργασιας. Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι την ώρα που οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής πνίγονται στα κέρδη εμείς δουλεύουμε με ωράρια που ξεπερνούν τις 15 ώρες και μισθό τέτοιο που να εξασφαλίζει τα κερδη τους. 

Έμφαση δίνεται φυσικά στο νομό πια του κράτους και στο κομμάτι του περιεχομένου των έργων που επιλέγονται. Για παράδειγμα αυτόματα θα κόβεται από την επιτροπή έργο που κατά την κρίση της είναι ενάντια στο ” κοινωνικο συμφέρον” . Τι άραγε σημαίνει αυτό σε μια περίοδο που συμφέρον της χώρας νοείται αυτό των εφοπλιστών που στέλνουν ναυτεργατες στα στενά του Ορμούζ; Τι σημαίνει αυτό σε μια περίοδο που το συμφέρον της χώρας είναι δεμενο με το συμφέρον του στρατηγικού εταίρου κράτους δολοφόνο του Ισραήλ; 

Οικονομική λογοκρισία στην πράξη δηλαδή. 

Το σωματείο Ελλήνων ηθοποιών τάσσεται κατά του νόμου ο οποίος θέλει να θέσει εμάς τους καλλιτέχνες με τους χειρότερους όρους εργασίας στην υπηρεσία του εφησυχασμού και της εθνικής ομοψυχίας. Σε μια περίοδο που υπάρχει ανάγκη για πραγματική συνομιλία κοινού και καλλιτεχνών , αυτός ο νόμος έρχεται να στραγγαλίσει ακόμα περισσότερο το δικαίωμα όλων μας στην πρόσβαση σε καλλιτεχνικά προϊόντα υψηλής αξίας.