Συνάδελφοι,
Το σωματείο μας βρίσκεται εδώ και έναν χρόνο στον αγώνα για την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης εργασίας στο θέατρο. Ένας αγώνας ο οποίος έχει δοθεί μέσα από γενικές συνελεύσεις, συζητήσεις μέσα στους θιάσους, το ΔΣ του ΣΕΗ και φυσικά μέσα από τέσσερις απεργίες με συμμετοχή σχεδόν καθολική από το σύνολο των εργαζόμενων ηθοποιών στα θέατρα. Αυτό το ξέρετε πολύ καλά διότι οι εκλεγμένοι συνάδελφοι ηθοποιοί στο ΔΣ της ΠΟΘΑ έφερναν το ζήτημα διαρκώς σε όσα ΔΣ της ομοσπονδίας πραγματοποιήθηκαν την προηγούμενη χρονιά, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν την κοινή συμπόρευση όλων των εργαζόμενων στον κλάδο του θεάτρου, αλλά και τη στήριξη της ομοσπονδίας, κάτι που με πολύ κόπο τελικά καταφέραμε. Αντίστοιχα ακριβώς επειδή πιστεύουμε ακράδαντα στην ενότητα όλων των εργαζόμενων, είμαστε σε ανοιχτή επικοινωνία με το ΣΕΧΩΧΟ, το ΣΕΘΕΑ, τον ΠΜΣ και στην περσινή μάχη παρευρεθήκαμε στη γενική συνέλευση των τεχνικών θεάτρου προκειμένου να έχουμε κοινό βηματισμό. Και σε μεγάλο βαθμό το πετύχαμε. Όλους αυτούς τους εργαζόμενους άλλωστε θα έπρεπε να περιλαμβάνει μια κλαδική σύμβαση στο χώρο του θεάτρου και όχι μόνο τους ηθοποιούς και παρεμπίπτοντος τους τεχνικούς, όπως το προσχέδιο που προτείνετε.
Η συλλογική σύμβαση που παλεύει ο κλάδος των ηθοποιών, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας διαβούλευσης, που πραγματοποιείται απουσία του κλάδου. Είναι αποτέλεσμα επίπονων συζητήσεων, διεργασιών, ακόμα και διαφωνιών εποικοδομητικών, που έχουν λάβει χώρα στις γενικές μας συνελεύσεις από το 2022 μέχρι και σήμερα. Η περσινή μάχη που έδωσε ο κλάδος, ήταν επίσης δική του απόφαση, όσο και δική του κατάκτηση η επιτυχία της. Οι συνάδελφοι μπήκαν μπροστά, απέρριψαν τα ψέματα της εργοδοσίας, συγκρούστηκαν, έσπασαν το φόβο, συσπειρώθηκαν στο σωματείο τους και μαχητικοποιήθηκαν προκειμένου να μπορούν να ζουν από το επάγγελμά τους. Σύσσωμη η γενική συνέλευση επέρριψε την προσφυγή στον ΟΜΕΔ και καταδίκασε την προσπάθεια των εργοδοτών να μας στήσουν επικοινωνιακό παιχνίδι στο θέατρο Λαμπέτη. Καθόλου τυχαία η ομοσπονδία, με προεξάρχοντα τον πρόεδρό της, στήριξε όλες αυτές τις κινήσεις των εργοδοτών. Με την παρουσία του προέδρου της στο θέατρο Λαμπέτη, ενώ υπήρχε απόφαση του ΔΣ του ΣΕΗ να μην παρευρεθεί το ΣΕΗ (και ενώ δεν παρευρέθηκε κανένας άλλος ηθοποιός πλην μιας δύο εξαιρέσεων), με την αιφνιδιαστική “επίσκεψη” του προέδρου κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τις εργοδοτικές ενώσεις, προκειμένου να προτείνει να πάμε στη διαμεσολάβηση, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των εκπροσώπων του ΣΕΗ, που έδιναν τη μάχη για την υπογραφή ΣΣΕ, με την καθυστέρηση της ομοσπονδίας να πάρει απόφαση για κλαδική απεργία, απόφαση που πήρε μόνο μετά από τεράστιες πιέσεις του ΣΕΗ και μέρους των εκλεγμένων στο ΔΣ της ΠΟΘΑ. Με την προσπάθεια του προέδρου να παρέμβει στις γενικές μας συνελεύσεις και να αποπροσανατολίσει για το ρόλο του ΟΜΕΔ, τη στιγμή που ο κλάδος ήταν στο “ρινγκ” με την εργοδοσία.
Το δυστύχημα είναι ότι όλα αυτά δεν είναι η πρώτη φορά, που τα επιχειρεί η ομοσπονδία. Τόσο το 2017, κατά τη διάρκεια της μάχης για την υπογραφή ΣΣΕ στο ελεύθερο θέατρο, όσο και κατά τη διάρκεια της μάχης για την υπογραφή στο ΚΘΒΕ, μπήκε μπροστά για να διευκολύνει εργοδοσία και διοίκηση του ΚΘΒΕ αντίστοιχα, προσπαθώντας να ακυρώσει τη δυνατότητα του ΣΕΗ να υπογράφει ΣΣΕ, επειδή τάχα είναι ομοιοεπαγγελματικό σωματείο. Την ίδια στιγμή όλοι ξέρουν ότι το ΣΕΗ με 110 χρόνια ιστορίας αποτελεί όχι απλά το αντιπροσωπευτικό, αλλά και το μοναδικό σωματείο ηθοποιών σε όλη την Ελλάδα, παρά την προσπάθεια της ομοσπονδίας να φτιάξει αντίστοιχο σωματείο που να έχει μέλη του και ηθοποιούς (ΣΕΘ).
Για μια ακόμα φορά θέλουμε να τονίσουμε. Δεν είναι ζήτημα αν μια σύμβαση είναι κλαδική ή ομοιοεπαγγελματική. Ζήτημα είναι αν παίρνει υπόψη της τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε επαγγέλματος και χώρου, αν εξασφαλίζει τα στοιχειώδη δικαιώματα και κυρίως αν είναι μια σύμβαση που παλεύεται τόσο στην υπογραφή, όσο και στην εφαρμογή από τους ίδιους τους εργαζόμενους, κάτι το οποίο με πολύ κόπο το σωματείο μας και ο ίδιος ο κλάδος το έχει πετύχει. Όπως απέρριψε ο κλάδος τις προκλήσεις της εργοδοσία, όπως απέρριψε την προσφυγή στον ΟΜΕΔ, όπως απέρριψε τον υποκατώτατο μισθό, την κοινωνική συμφωνία ΣΕΒ-ΓΣΕΕ, που θέλετε να βάλετε από την πίσω πόρτα, έτσι απορρίπτει και μια σύμβαση που δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες του, που δεν έχει διαμορφωθεί από τον ίδιο, που είναι “βούτυρο στο ψωμί” της εργοδοσίας. Το ερώτημα δεν είναι κλαδική ή ομοιοεπαγγελματική σύμβαση . Αλλά ποια γραμμή τελικά πιέζει τη μεγάλη εργοδοσία του κλάδου. Αυτή που τρέχει πίσω από τους νόμους της κυβέρνησης, τον ΟΜΕΔ και την κοινωνική συμφωνία ΣΕΒ -ΓΣΕΕ- Κεραμέως ή αυτή που οργανώνει την αντιπαράθεση των εργαζομένων ενάντια στους εργοδότες;
Νομίζουμε ότι η απάντηση είναι προφανής και το απέδειξε όλη η περσινή χρονιά, όπου η εργοδοσία έκανε τα πάντα προκειμένου να μην πραγματοποιηθούν οι απεργίες του κλάδου, εξαπέλυσε απειλές απέναντι στους εργαζόμενους και ψέματα ενάντια στο σωματείο.
Τελικά θέλουμε μια σύμβαση που να παίρνει υπόψη της την ανταγωνιστικότητα των εργοδοτών η μια σύμβαση που να εξασφαλίζει τους εργαζόμενους στο θέατρο;
Οι επόμενες κινήσεις του κλάδου αποφασίστηκαν στη γενική μας συνέλευση και θα κλιμακώσουμε μέχρι την υπογραφή της ΣΣΕ στο ελεύθερο θέατρο. Παίρνουμε δύναμη από τα 113 λιμάνια σε όλο τον κόσμο, που απέργησαν ενάντια στον πόλεμο, συνεχίζουμε με μαζική συμμετοχή στην απεργία στις 25 Νοέμβρη και απεργιακή κλιμάκωση μέσα στις γιορτές