Έφυγε εχθές τα ξημερώματα από τη ζωή, σε ηλικία 88 ετών, ο μεγάλος ηθοποιός, συνάδελφος Κώστας Βουτσάς, που νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα σε νοσοκομείο με προβλήματα υγείας.

Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1931 στον Βύρωνα και μεγάλωσε πολύ φτωχικά σε μια, προσφυγική οικογένεια με καταγωγή από τους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, απ’ όπου αποφοίτησε το 1953 και αρχικά έλαβε μέρος σε παραστάσεις περιπλανώμενων θιάσων (μπουλούκια).

Στην 68χρονη θεατρική καριέρα του έχει παίξει σε όλα τα είδη θεάτρου. Αρχαίο δράμα, κωμωδία, Σαίξπηρ, σύγχρονο.

Στον κινηματογράφο, έχοντας συμμετάσχει σε πάνω από 100 ταινίες ελληνικής και ξένης παραγωγής (από το 1953), έχουν μείνει χαραγμένα στην μνήμη μας πλήθος χιουμοριστικών ενσταντανέ. Ξεχωρίζουν οι ερμηνείες του στο “Ανθρωπάκι”, “Νύχτα γάμου”, όπως αξέχαστος θα μείνει και στις ταινίες “Ο Φίλος μου Ο Λευτεράκης”, “Για Ποιόν Χτυπά η Κουδούνια” και πολλές άλλες. Κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία “Ο έρωτας του Οδυσσέα” του Βασίλη Βαφέα.

Στην τηλεόραση, στις πάνω από 20 ελληνικές σειρές στις οποίες συμμετείχε από το 1973 (Βαριετέ), θα τον θυμόμαστε ιδιαίτερα για τις “Ο Ονειροπαρμένος”, “Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του”, “Ιστορίες χωρίς δάκρυά”, αλλά και σε πιο σύγχρονες όπως η “Πολυκατοικία” και “Με τα Παντελόνια Κάτω”.

Για τους συναδέλφους στον κλάδο και το σωματείο ήταν πολύ αγαπητός και πάντα ευχάριστος και δοτικός. Για όλους θεατές και τους συναδέλφους ήταν παράδειγμα αγάπης για το θέατρο. Θα τον θυμόμαστε έτσι.

Το ΔΣ αποχαιρετά τον μεγάλο και αγαπημένο συνάδελφο και εκφράζει τα βαθιά συλλυπητήρια του στην οικογένεια και τους οικείους του.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί αύριο, Παρασκευή στο Α’ νεκροταφείο Αθηνών, μετά το λαϊκό προσκύνημα στη Μητρόπολη Αθηνών.

*Η σωρός του εκτίθεται και σήμερα σε λαϊκό προσκύνημα στην Μητρόπολη Αθηνών.

«Εφυγε» τα ξημερώματα της Παρασκευής από τη ζωή, στα 97 της χρόνια, η συγγραφέας Αλκη Ζέη, που τα βιβλία της διαβάστηκαν, αγαπήθηκαν και συνεχίζουν να γοητεύουν γενιές παιδιών.

Η Αλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Σάμο, από όπου καταγόταν η μητέρα της. Έπειτα, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Μαρούσι και στη συνέχεια στην Αθήνα. Από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Ηδη από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Γνωρίζει και γίνεται φίλη με την άλλη μεγάλη συγγραφέα που αγάπησαν τα παιδιά, την Ζωρζ Σαρή.

Κατά την περίοδο της Κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και σπούδασε Φιλοσοφία του Θεάτρου στη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου των Αθηνών και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου Αθηνών. Τότε γνώρισε και τον Γιώργο Σεβαστίκογλου, θεατρικό συγγραφέα, με τον οποίο παντρεύτηκαν το 1945. Το 1957 μετακόμισαν στη Μόσχα και η Ζέη σπούδασε στο Τμήμα Σεναριογραφίας του Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Μόσχας. Στη Μόσχα γράφει και το πρώτο της βιβλίο, «Το καπλάνι της βιτρίνας». Οπως έχει αναφέρει η ίδια, «ξεκίνησε επειδή διηγόμουν πολύ τις ιστορίες των παιδικών μου χρόνων με τον παππού μου στα παιδιά μου». Το 1964 επέστρεψε στην Ελλάδα, για να ξαναφύγει πάλι το 1967 με τον ερχομό της χούντας, αυτήν τη φορά για το Παρίσι, και να επιστρέψει οριστικά το 1974.

Με χιούμορ, τρυφερότητα, ωραία και δουλεμένη πλοκή, απευθύνεται κατευθείαν στην καρδιά των παιδιών. Δεν μιλά τυποποιημένα ή ευκολοχώνευτα. Τα θέματα του βιβλίου της εμπνέονται συχνά από προσωπικές της εμπειρίες και η υπόθεσή τους ξεδιπλώνεται παράλληλα με ιστορικά και πολιτικά γεγονότα, με τη δράση του λαού μας. «Το καπλάνι της βιτρίνας», «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου», «Κοντά στις ράγες», «Μωβ ομπρέλα», «Ο ψεύτης παππούς», «Ο θείος Πλάτων» είναι κάποια μόνο από τα βιβλία της που τόσο έχουν αγαπηθεί και τα μηνύματά τους έχουν λάβει τη δική τους θέση στο μυαλό και στην καρδιά ενός παιδιού που μεγαλώνει.

Πολλά από τα βιβλία της έχουν μεταφερθεί στο θέατρο και στην τηλεόραση. Το σύνολο του έργου της έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί σε πολλές χώρες. Η ίδια είχε επίσης μεταφράσει αρκετά βιβλία από τα Γαλλικά, τα Ιταλικά και τα Ρωσικά, ανάμεσά τους και έργα του Τζιάννι Ροντάρι και της Βέρα Πανόβα. Εχει λάβει πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, όπως το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής το 2015.

Κατά τη διάρκεια των εορτασμών των 100 χρόνων ΣΕΗ, είχε συμβάλει και συμμετάσχει ουσιαστικά, με ομιλία της σε εκδήλωση του σωματείου μας.

Την αποχαιρετάμε με θλίψη, εκφράζοντας τα βαθιά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της.

Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη 3 Μάρτη, στις 12.00 στο Α’ νεκροταφείο Αθηνών, όπου αναπαύεται και ο σύζυγός της, Γιώργος Σεβαστίκογλου.

“Έφυγε” από κοντά μας, σε ηλικία 74 ετών, ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας, ο  συνάδελφος Γιώργος Κοτανίδης.

Πολιτικοποιημένος από πολύ νεαρή ηλικία, ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση, την οποία πλήρωσε με διώξεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Υπήρξε μέλος του ΔΣ του ΣΕΗ και Αντιπρόεδρος την περίοδο 1977-1980.

Ως πολύπλευρος καλλιτέχνης που υπήρξε, έδωσε σπουδαίες ερμηνείες ως ηθοποιός στο θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία ως συγγραφέας, αλλά και ως εκδότης.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1970 και αμέσως μετά συμμετείχε στη δημιουργία του Ελεύθερου Θεάτρου, όπου παρέμεινε την περίοδο 1970-75.

Συνεργάστηκε με πολλούς ηθοποιούς, θιάσους, σκηνοθέτες, ερμηνεύοντας ρόλους σε όλα τα θεατρικά είδη. Πήρε μέρος στις παραστάσεις «Όπερα του ζητιάνου» του Τζ. Γκέι, «Ιστορία του Αλή Ρέτζο» του Π. Μάρκαρη, «Η πτήση του Λίντμπεργκ» του Μπ. Μπρεχτ, ανάμεσα σε πολλές άλλες. Συνεργάστηκε με την Ελληνική Σκηνή της Άννας Συνοδινού, τη Νέα Πορεία, την Παιδική Σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου, με τον Μιχάλη Κακογιάννη, τον Γιάννη Χουβαρδά και το Θέατρο του Νότου, την Κατερίνα Ευαγγελάτου, την Barbara Veber, τον Σωτήρη Χατζάκη και τον Ludovic Lagarde, ερμηνεύοντας ρόλους σε όλα σχεδόν τα θεατρικά είδη όπως «Δον Κιχώτης» του Λεωνίδα ντε Πιαν με την Ε.Λ.Σ., «Όλοφ στις Φυλλωσιές» του Λαρς Noρέν (Απο Μηχανής Θέατρο).

Την τελευταία 5ετία έπαιξε στο έργο του Εντζό Κορμάν «Η θύελλα επιμένει» και στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το έργο «Ομπίντα, Οι τελευταίες ώρες του Νίκου Ζαχαριάδη», που έγραψε ο ίδιος και το οποίο χαρακτήρισε ως «προσωπικό του στοίχημα». Τελευταία του θεατρική παρουσία στο σανίδι ήταν το θεατρικό έργο «Δείπνο», σε σκηνοθεσία της Λίλλυ Μελεμέ.

Το 2004 ίδρυσε τον θίασο «Σαλτιμπάγκοι» και ανέβασε πολλά έργα όπως το «QED ή Τι απέδειξε ο κύριος Φάυνμαν» του Πήτερ Παρνέλ, (Φάυνμαν) (2004-2005) και το «Bal-Trap» του Xavier Durringer, (2005).

Κινηματογραφικά και τηλεοπτικά, συμμετείχε σε ελληνικές και διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές. Ανάμεσά τους «Βίος και Πολιτεία» του Νίκου Περάκη, «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου, «Τον καιρό των Ελλήνων» του Λάκη Παπαστάθη, «Hard Bodies Nr 2» του Mark Griffiths, «Der Joker» του Marco Serafini, «Το Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλλι» του Τζων Μάντεν και πολλές, πολλές άλλες. Πρωταγωνίστησε σε κωμικούς και δραματικούς ρόλους, σε τηλεοπτικές σειρές της κρατικής και της ιδιωτικής τηλεόρασης, σε θεατρικά έργα για την ΕΡΤ καθώς και σε διεθνείς τηλεοπτικές παραγωγές.

Έγραψε σενάρια για ταινίες (“Πάμπτωχοι Α.Ε.”, κ.ά.), ντοκιμαντέρ και πολλές τηλεοπτικές εκπομπές. Σαν συγγραφέας μας άφησε την νουβέλα του «Περί Μαιάνδρου» και το μυθιστόρημα «Απρόσμενα Αισθήματα». Το 2004 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά του «Οι σαλτιμπάγκοι» και αργότερα η μαρτυρία – χρονικό «Όλοι μαζί, τώρα!». Το 2015 κυκλοφόρησε η συλλογή «Ηθοποιός σημαίνει φως;».

Θα τον αποχαιρετήσουμε την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου, στις 12 μμ στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας Ακροπόλεως, Διονυσίου Αρεοπαγίτου 45.